Veç një trëndafil si mbajtëse

Veç një trëndafil si mbajtëse

Ndreq për vete një dhomë në ajër

mes akrobatëve dhe zogjve:

shtrati im mbi pedanën e ndjenjës

si një fole në erë

në skajin më të largët të degës.

Blej për vete një mbulesë prej leshit më të butë

të deleve të krehura me kujdes që

nën dritën e hënës

si re që tek-tuk vezullojnë

shkojnë mbi tokën e fortë.

Mbyll sytë dhe mbështillem

me lëkurën e kafshëve të besuara.

Dua të ndjej rërën nën thundrat e vogla

dhe të dëgjoj zhurmën e llozit,

që mbyll në mbrëmje portën e stallës.

Por shtrirë jam në pupla zogjsh, peshuar lart në bosh.

Më merren mendtë. S’më zë gjumi.

Dora ime

kërkon një vend për t’u kapur e gjen

veç një trëndafil si mbajtëse.

përktheu: Arb Elo

Nur eine Rose als Stütze 

Ich richte mir ein Zimmer ein in der Luft
unter den Akrobaten und Vögeln:
mein Bett auf dem Trapez des Gefühls
wie ein Nest im Wind
auf der äußersten Spitze des Zweigs.

Ich kaufe mir eine Decke aus der zartesten Wolle
der sanftgescheitelten Schafe die
im Mondlicht
wie schimmernde Wolken
über die feste Erde ziehen.

Ich schließe die Augen und hülle mich ein
in das Vlies der verläßlichen Tiere.
Ich will den Sand unter den kleinen Hufen spüren
und das Klicken des Riegels hören,
der die Stalltür am Abend schließt.

Aber ich liege in Vogelfedern, hoch ins Leere gewiegt.
Mir schwindelt. Ich schlafe nicht ein.
Meine Hand
greift nach einem Halt und findet
nur eine Rose als Stütze.

Poezi nga Hilde Domin

Para dite


Puthja prej petalesh trëndafili,
gjith e më shumë petale të rinj
të vegjël, të butë të lules që çelet.

Jo ajo paksa hapësirë
për  sa zgjat dëshirimi
mes të marrit e të dhënit.

Ti më ngrite mbulesën
me aq kujdes
si të mos zgjoje një fëmijë
ose sikur unë të isha
aq e brishtë
sa ç’jam.

Nuk u bëra më e vërtetë
Se një vjershë
Ose një ëndërr
Ose se reja
nën renë.

E prapë, kur pate shkuar,
dyshimi ledhatar:
Është ngushëllues
për një burrë
të fjeturit me një re?

Vor Tag

Der Kuß aus Rosenblättern,
immer neue weiche kleine
Blätter der sich öffnenden Blüte.

Nicht jenes Wenig von Raum
für die Spanne des Wunschs
zwischen Nehmen und Geben.

Du hobst die Decke von mir
so behutsam
wie man ein Kind nicht weckt
oder als wär ich
so zerbrechlich
wie ich bin.

Ich wurde nicht wirklicher
als ein Gedicht
oder ein Traum
oder die Wolke
unter der Wolke.

Und doch, als du fort warst,
der zärtliche Zweifel:
Ist es tröstlich
für einen Mann
mit einer Wolke zu schlafen?




Përtej malit

Koha
bën para meje një gungë
dhe zgjatet përpjetë si mal.
Në anën tjetër
shtrihet e nesërmja:
Tatëpjeta, gjithnjë tatëpjeta.
Valixhet do të jenë të ngushta,
Më duhet të le gjithçka këtu.
S’llogaritet dot kurrgjë
çka është përtej malit,
ndanë shpatit tjetër,
që s’më vjen përkundër.

Dhomat në të cilat do të ve trëndafilë
që atje të ketë diçka timen,
unë ndiej dorezat e tyre në dorë,
dorezë pas doreze,
veshjet e mureve janë kundër meje.
Por ato janë ende
në anën tjetër
të malit.
Nuk më duhet t’i shoh ato,
që do t’i kërkoj,
në të cilat do të banoj,
sot një javë.

Në anën tjetër të malit,
larg,
mbrëmja drejt së cilës rend akrepi i orës,
mbrëmja e kësaj dite
kur shiu nuk vjen, por
kur të shoh prapë,
kur ndahemi, pa shpresë.
Jam e vogël, për të parë tej
përmbi këtë
mal prej dy orësh,
në anën tjetër të së cilit
ti po më pret.

Jenseits des Bergs

Die Zeit
macht einen Buckel vor mir
und wirft sich auf wie ein Berg.
Auf der anderen Seite
liegt morgen:
Die Abfahrt, immer die Abfahrt.
Die Koffer werden zu eng sein,
ich muß alles hierlassen.
Nichts läßt sich berechnen
was jenseits des Bergs ist,
am andern Abhang,
der nicht auf mich zukommt.

Die Zimmer in die ich Rosen stellen werde
daß etwas darin mein sei,
ich fühle ihre Klinken in der Hand,
Klinke nach Klinke,
ihre Tapeten sind gegen mich.
Aber sie sind noch
auf der anderen Seite
des Bergs.
Ich muß sie nicht sehen,
die ich suchen,
in denen ich wohnen werde,
eine Woche von nun.

Auf der anderen Seite des Bergs,
fern,
der Abend auf den schon der Uhrzeiger zuläuft,
der Abend dieses Tags
an dem der Regen nicht kommt, aber
an dem ich dich wiederseh,
an dem wir uns trennen, hilflos.
Ich bin zu klein, um hinwegzusehn
über diesen
Berg von zwei Stunden,
auf dessen anderer Seite
du auf mich wartest.





Ku është bajamja jonë

Unë dergjem
në krahët e tu, i vluar,
si thelpiu në bajame.
Thuamë: ku është
bajamja jonë?
Unë dergjem në krahët e tu
si në një anije,
pa drejtim e port,
por me delfinë në bash.

Poshtë shpinave tona
një radhë me shtretër
shtretërit tanë në aq shumë vende,
në asgjëkund të natës,
kur një dhomë e huaj fundoset përreth.

Prej nga erdhëm
për ku shkojmë, i vluar,
gjithçka është ndryshe,
gjithçka është njëlloj.

Gjithkund kashta
shtrohet në mënyra të ndryshme
për t’u tharë
nën të njëjtin
diell.

Wo steht unser Mandelbaum

Ich liege
in deinen Armen, Liebster,
wie der Mandelkern in der Mandel.
Sag mir: wo steht
unser Mandelbaum?
Ich liege in deinen Armen
wie in einem Schiff,
ohne Route noch Hafen,
aber mit Delphinen am Bug.

Unter unserem Rücken
ein Band von Betten
unsere Betten in den vielen Ländern,
im Nirgendwo der Nacht,
wenn rings ein fremdes Zimmer versinkt.

Wohin wir kamen
- wohin wir kommen, Liebster,
alles ist anders,
alles ist gleich.

Überall wird das Heu
auf andere Weise geschichtet
zum Trocknen
unter der gleichen
Sonne.



Gobelin francez

Ah i dashur falmë
që sytë e mi janë kaq të kaltër,
ata janë veç një pasqyrë ledhatore
për të kafenjtë e tu.
Falmë bardhësinë time lëbyrëse,
ajo është veç shtrati yt më i çelët.

Skifteri i mendjes time
Fluturon për ty në gjah.
Shih, gjithë kafshët e mia
shërbejnë aq të bindura
si të ishin thurur në qilim
ndanë këmbëve të tua.

Französischer Gobelin

Ach Liebster verzeih
daß meine Augen so blau sind,
sie sind nur ein zärtlicher Spiegel
für deine braunen.
Vergib meine strahlende Weiße,
sie ist nur dein hellstes Bett.

Der Falke meines Verstands
fliegt für dich auf die Jagd.
Sieh, alle meine Tiere
sind so bescheiden zu Diensten
als wären sie in den Teppich
zu deinen Füßen gewebt.

përktheu : a priori

Ndërtomë një shtëpi

nga Hilde Domin

Ndërtomë një shtëpi

Era vjen.

Era, që kreh lulet
dhe i bën petalet flutura,
që ngre pëllumba prej letre të vjetër
në honet e Manhattanit
drejt qiellit, deri në kat të dhjetë,
dhe zogjtë shtegtarë i shkapet
kullave të rrokaqiellave.
Era vjen, era e kripur,
që na sjell tutje-tëhu mbi det
e na hedh anës një bregu
si kandilë,
që nxirren prapë nga valët jashtë.
Era vjen.
Mbamë fort.  

Ah, trupi im i çelët prej rëre,
që u form sipas shembëlltyrës së përjetshme, veç
prej rëre.
Era vjen
dhe merr një gisht me vete,
ujët vjen
e më hap vazhda përmbi.
Po era
e çliron zemrën
- zogun e kuq cicëronjës
përpas brinjëve –
e më djeg lëkurën e zemrës
me frymën e saj nishadër.
Ah, trupi im prej rëre!
Mbamë fort,
mbaje
trupin tim prej rëre.

Lerna të shkojmë fushave,
ku barërat e vegjël e mbajnë lidhur tokën.
Dua një truall të fortë,
të gjelbër, thurur me rrënjë
si një shtrojë.
Preje pemën,
Merr gurë
e ndërtomë një shtëpi.

Një shtëpi të vogël
me një mur të bardhë
për diellin në mbrëmje
dhe një pus për hënën
ku të pasqyrohet,
që ajo të mos mundë,
sikurse nëpër det,
të humbë.
Një shtëpi
Pranë një peme molle
apo ndonjë ulliri,
përbri të cilit era
shkon tej
si një gjahtar, i cili nuk
po na
gjuan ne.


përktheu: a priori




Bau mir ein Haus

Der Wind kommt.

Der Wind, der die Blumen kämmt
und die Blüten zu Schmetterlingen macht,
der Tauben steigen läßt aus altem Papier
in den Schluchten Manhattans
himmelwärts, bis in den zehnten Stock,
und die Zugvögel an den Türmen
der Wolkenkratzer zerschellt.
Der Wind kommt, der salzige Wind,
der uns übers Meer treibt
und uns an einen Strand wirft
wie Quallen,
die wieder hinausgeschwemmt werden.
Der Wind kommt.
Halte mich fest.

Ach, mein heller Körper aus Sand,
nach dem ewigen Bilde geformt, nur
aus Sand.
Der Wind kommt
und nimmt einen Finger mit,
das Wasser kommt
und macht Rillen auf mir.
Aber der Wind
legt das Herz frei
- den zwitschernden roten Vogel
hinter den Rippen -
und brennt mir die Herzhaut
mit seinem Salpeteratem.
Ach, mein Körper aus Sand!
Halte mich fest,
halte
meinen Körper aus Sand.

Laß uns landeinwärts gehn,
wo die kleinen Kräuter die Erde verankern.
Ich will einen festen Boden,
grün, aus Wurzeln geknotet
wie eine Matte.
Zersäge den Baum,
nimm Steine
und bau mir ein Haus.

Ein kleines Haus
mit einer weißen Wand
für die Abendsonne
und einem Brunnen für den Mond
zum Spiegeln,
damit er sich nicht,
wie auf dem Meere,
verliert.
Ein Haus
neben einem Apfelbaum
oder einem Ölbaum,
an dem der Wind
vorbeigeht
wie ein Jäger, dessen Jagd
uns
nicht gilt.

Këngë për kurajë

nga Hilde Domin

Këngë për kurajë (1962)

për Li

Këta zogj

pa dhimbje,

Këta zogj të artë, pupël

të lehtë

që vijnë tutje-tëhu

çative përmbi.

Asnjë

nuk pyet për

tjetrin.

Pa lutje,

Pa mall,

përzihen, ndahen.

Ne,

Përposhtë çative

kapur  tek tjetri.

Shih,

Dielli kthehet

prapë

Si tym i artë.

I rëni ngrihet.

Ngrihet nga çatitë e Jobit.

Agon

sot

për herë të dytë.

përktheu: a priori

 „Lied zur Ermutigung III“ (1962)

für Li

Diese Vögel
ohne Schmerzen,
diese leichtesten goldenen
Vögel
dahintreibend
über den Dächern.

Keiner
nach dem andern
fragend.

Ohne Bitte,
ohne Sehnsucht,
sich mischend, sich trennend.

Wir,
unter den Dächern,
uns anklammernd.

Sieh,
die Sonne kehrt
wieder
als goldener Rauch.
Die fallende steigt.
Steigt aus den Dächern Hiobs.
Es tagt
heute
zum zweiten Mal.