Përditë

nga Ingeborg Bachmann (1926-1973)

Përditë

Lufta nuk po shpallet më,

por po vazhdohet. E padëgjuara

është bërë e përditshme. Heroi

u rri larg përleshjeve, i dobëti

është hedhur në zonat e zjarrit.

Uniforma e ditës është durimi,

dekorata ylli i ngratë, i shkretë

i shpresës përmbi zemër.

Ai yll jepet kur

nuk ndodh më asgjë,

kur bataretë heshtin,

kur armiku bëhet i padukshëm

e hija e armëve të përjetshme

mbulon qiellin.

Ai yll jepet për

dezertimin nga flamurët,

për trimërinë para shokut,

për tradhtinë e të fshehtave pa rëndësi

dhe mosbindjen ndaj

çfarëdo urdhri.

përktheu: Arb Elo

Ingeborg Bachmann

Alle Tage

Der Krieg wird nicht mehr erklärt,

sondern fortgesetzt. Das Unerhörte
ist alltäglich geworden. Der Held
bleibt den Kämpfen fern, Der Schwache
ist in die Feuerzonen gerückt.
Die Uniform des Tages ist die Geduld,
die Auszeichnung der armselige Stern
der Hoffnung über dem Herzen.

Er wird verliehen,
wenn nichts mehr geschieht,
wenn das Trommelfeuer verstummt,
wenn der Feind unsichtbar geworden ist
und der Schatten ewiger Rüstung
den Himmel bedeckt.

Er wird verliehen
für die Flucht von den Fahnen,
für die Tapferkeit vor dem Freund,
für den Verrat unwürdiger Geheimnisse
und die Nichtachtung
jeglichen Befehls.

(aus: I.B.: Die gestundete Zeit. Gedichte, 1953)

Një lloj humbjeje

nga Ingeborg Bahman

Një lloj humbjeje

Sëbashku përdorur: stinë, libra dhe një muzikë.
Çelësat, enët e çajit, shportën e bukës, çarçafët e linjtë
dhe një shtrat.
Një prikë me fjalë, me gjeste, të sjella me vete,
konsumuar, harxhuar.
Një rregull shtëpiak respektuar. U tha. U bë. Dhe gjithnjë
dhënë dorën.
Në dimër, në një septet vjenez dhe në verë kam rënë
në dashuri,
Në harta, në një strofull malore, në një bregdet dhe në një shtrat.
Një kult ushtruar me të dhëna, premtime shpallur për
të padiskutueshme,
adhuruar kam një diçka dhe e përshpirtshme kam qenë para një hiçi,
(- gazetës së palosur, hirit të ftohtë, pusullës
me një shënim)
e patrembur në fe, pasiqë kisha ky shtrat ishte.
Prej pamjes së liqenit buronte, përbëhej piktura ime e pashtershme.
Nga ballkoni qenë popujt poshtë, fqinjët e mi
për t’përshëndetur,
Anës zjarrit të oxhakut, në siguri, kishin flokët e mi
ngjyrën më të ndezur,
Zilja e derës kur binte ishte alarmi për gëzimin tim.
Nuk të kam humbur unë ty jo,
por botën.

përktheu: Arb Elo

von Ingeborg Bachmann

Eine Art Verlust

Gemeinsam benutzt: Jahreszeiten, Bücher und eine Musik.
Die Schlüssel, die Teeschalen, den Brotkorb, Leintücher
und ein Bett.
Eine Aussteuer von Worten, von Gesten, mitgebracht,
verwendet, verbraucht.
Eine Hausordnung beachtet. Gesagt. Getan. Und immer
die Hand gereicht.
In Winter, in ein Wiener Septett und in Sommer habe ich
mich verliebt.
In Landkarten, in ein Bergnest, in einen Strand und in ein Bett.
Einen Kult getrieben mit Daten, Versprechen für
unkündbar erklärt,
angehimmelt ein Etwas und fromm gewesen vor einem Nichts,
( - der gefalteten Zeitung, der kalten Asche, dem Zettel
mit einer Notiz)
furchtlos in der Religion, denn die Kirche war dieses Bett.
Aus dem Seeblick hervor ging meine unerschöpfliche Malerei.
Von dem Balkon herab waren die Völker, meine Nachbarn,
zu grüßen.
Am Kaminfeuer, in der Sicherheit, hatte mein Haar seine
äußerste Farbe.
Das Klingeln an der Tür war der Alarm für meine Freude.
Nicht dich habe ich verloren,
sondern die Welt.