Mariane
nga Paul Celan
Pa jargavanë është floku yt, fytyra prej qelqi pasqyre.
Nga syri në sy shtrihet reja, si Sodoma drejt Babelit:
si gjethnajë e këput ajo kullën e tërbohet rreth shkurreve të lulesqufurit.
pastaj të dridhet një rrufe rreth gojës - ai hon me pjesët e mbetura të violinës.
Me dhëmbë të borës e luan njëri harkun: O më bukur tingëllonte kulmaku!
Dashnore, edhe ti je kulmaku dhe të gjithë ne shiu;
një verë e pashoqe kurmi yt, e ne pijmë vetë i dhjetë;
një barkë në drithë zemra jote, e ngasim ne drejt natës;
një shtambëz kaltrinë, që lehtë të na kërcesh përmbi, e ne flemë…
Përpara çadrës marshon qindshja, e ne të çojmë në varr e ngremë dollitë.
Po tingëllin mbi pllakat e botës leku i fortë i ëndrrave.
përktheu: a priori
Marianne
Fliederlos ist dein Haar, dein Antlitz aus Spiegelglas.
Von Auge zu Aug zieht die Wolke, wie Sodom nach Babel:
wie Blattwerk zerpflückt sie den Turm und tobt um das Schwefelgesträuch.
Dann zuckt dir ein Blitz um den Mund - jene Schlucht mit den Resten der Geige.
Mit schneeigen Zähnen führt einer den Bogen: O schöner tönte das Schilf!
Geliebte, auch du bist das Schilf und wir alle der Regen;
ein Wein ohnegleichen dein Leib, und wir bechern zu zehnt;
ein Kahn im Getreide dein Herz, wir rudern ihn nachtwärts;
ein Krüglein Bläue, so hüpfest du leicht über uns, und wir schlafen . . .
Vorm Zelt zieht die Hundertschaft auf, und wir tragen dich zechend zu Grabe.
Nun klingt auf den Fliesen der Welt der harte Taler der Träume.
